Bert Rutten

Het aantal bloedplaatjes per monocyte voorspelt toekomstige hart- en vaatziekten. Slagaderverkalking is een wereldwijde epidemie die jaarlijks ongeveer 17 miljoen slachtoffers eist. Het dotteren van patiënten en het plaatsen van een stent is de meest voorkomende behandeling van slagaderverkalking. Ondanks vooruitgang in de behandeling van patiënten met slagaderverkalking, zijn er veel patiënten die een tweede dotterbehandeling moeten ondergaan. Het is niet geheel duidelijk waarom sommige patiënten een tweede dotterbehandeling nodig hebben. We weten dat slagaderverkalking een chronische beschadiging van de slagaderen is, waarbij de interactie tussen bloedplaatjes en monocyten een belangrijke rol speelt. Bloedplaatjes zijn cellen die gespecialiseerd zijn in het dichten van wondjes middels binding aan beschadigde vaatwand cellen. Aangezien bloedplaatjes gespecialiseerd zijn in de binding aan beschadigde vaatwand cellen, vroegen wij ons af of bloedplaatjes ook aan andere cellen kunnen binden. Door middel van microscopie laten wij zien dat bloedplaatjes inderdaad ook aan andere cellen binden; namelijk aan monocyten. Het is belangrijk om te weten dat monocyten cellen zijn, die verantwoordelijk zijn voor het herstellen van de vaatwand na beschadiging. Om hun werk goed te kunnen uitvoeren, is het cruciaal dat de monocyten binden aan beschadigde vaatwand cellen. Aangezien bloedplaatjes gespecialiseerd zijn in het binden aan beschadigde vaatwand cellen, hebben wij onderzocht of monocyten met veel bloedplaatjes beter in staat waren om te binden aan beschadigde vaatwand cellen dan monocyten met weinig bloedplaatjes. Met behulp van een microscoop en een videocamera hebben wij deze binding kunnen visualiseren. Dankzij deze techniek hebben wij ontdekt dat monocyten met veel bloedplaatjes beter binden aan beschadigde vaatwand cellen dan monocyten met weinig bloedplaatjes. Vervolgens wilden we onderzoeken of patiënten met veel bloedplaatjes per monocyte een beter herstel van de vaatwand hadden. We weten dat het dotteren van patiënten met slagaderverkalking leidt tot een beschadiging van de vaatwand. Daarnaast is wel bekend dat een slecht herstel van de vaatwand ertoe leidt dat patiënten een tweede dotterbehandeling nodig hebben. Aangezien monocyten zorgen voor het herstel van de vaatwand, hebben wij onderzocht of patiënten met veel bloedplaatjes per monocyte minder vaak een tweede dotterbehandeling hoefden te ondergaan dan patiënten met weinig bloedplaatjes per monocyte. Wij vonden dat patiënten met veel bloedplaatjes per monocyte 3 keer minder vaak een tweede dotterbehandeling nodig hadden dan patiënten met weinig bloedplaatjes per monocyte. Aangezien dit verschil veroorzaakt kon worden doordat de patiënten met veel bloedplaatjes per monocyte andere karakteristieken hadden, zoals meer of minder medicijngebruik, hebben we onderzocht of andere factoren verantwoordelijk waren voor de afname van tweede dotterbehandelingen in patiënten met veel bloedplaatjes per monocyte. Wij laten met behulp van statistische methodieken zien dat zowel de ernst van slagaderverkalking, het gebruik van medicijnen, de leeftijd, het geslacht en het roken van sigaretten niet verantwoordelijk was voor de vermindering in het aantal benodigde dotterbehandelingen. Wij hopen deze bevindingen in de toekomst te kunnen gebruiken om het risico op een tweede dotterbehandeling te kunnen voorspellen. Daarnaast impliceren onze resultaten dat het hebben van veel bloedplaatjes per monocyte beschermt tegen toekomstige hart- en vaatziekten. Zodoende hopen wij in de toekomst een therapie te kunnen ontwikkelen waarbij wij hart- en vaatziekten kunnen verminderen door het aantal bloedplaatjes per monocyte te vergroten.

Het aantal bloedplaatjes per witte bloedcel voorspelt toekomstige hart- en vaatziekten. Bert Rutten heeft ontdekt dat patiënten met veel bloedplaatjes per witte bloedcel 3 keer minder vaak een 2e dotterbehandeling nodig hebben. Slagaderverkalking is een wereldwijde epidemie die jaarlijks 17 miljoen slachtoffers eist. Het is een chronische beschadiging van de slagaderen waarin de interactie tussen bloedplaatjes en witte bloedcellen een belangrijke rol speelt. Bloedplaatjes zijn cellen die gespecialiseerd zijn in het binden aan beschadigde vaatwand cellen. Rutten laat zien dat bloedplaatjes ook aan witte bloedcellen kunnen binden. Dit is van groot belang, omdat witte bloedcellen zorgen voor het herstel van de vaatwand. Met behulp van microscopie heeft Rutten ontdekt dat witte bloedcellen met veel bloedplaatjes beter binden aan beschadigde vaatwand cellen dan witte bloedcellen met weinig bloedplaatjes. Vervolgens heeft Rutten onderzocht of patiënten met veel bloedplaatjes per witte bloedcel minder vaak een 2e dotterbehandeling nodig hadden. Uit het onderzoek bleek dat deze patiënten 3 keer minder vaak een 2e dotterbehandeling nodig hadden, dan patiënten met weinig bloedplaatjes per witte bloedcel. Daarnaast constateerde hij dat zowel de ernst van slagaderverkalking, het gebruik van medicijnen, de leeftijd, het geslacht en zelfs het roken van sigaretten niet de reden waren voor deze uitkomst. Rutten hoopt met zijn bevindingen in de toekomst een therapie te kunnen ontwikkelen waarbij het aantal 2e dotterbehandelingen wordt verminderd door op het juiste moment het aantal bloedplaatjes per witte bloedcel te vergroten.