Renate

Deel 1 | Conventionele tests bij COVID-19-patiënten op de spoedeisende hulp

Deel 1 van dit proefschrift richtte zich op de vraag hoe conventionele diagnostische tests konden helpen bij de diagnose en prognose van (vermoedelijke) COVID-19, evenals bij de complicaties daarvan bij patiënten op de spoedeisende hulp (SEH). De resultaten van de multicenterstudie in Hoofdstuk 2 toonden aan dat de CO-RADS-score een uitstekend hulpmiddel is om onderscheid te maken tussen positieve en negatieve COVID-19-patiënten op de SEH. Bovendien bleek de mate van longbetrokkenheid bij presentatie op de SEH – gekwantificeerd door de CT severity score (CTSS) – een significante positieve associatie te hebben met ziekenhuisopname, IC-opname en 30-dagen mortaliteit.

In Hoofdstuk 3 lieten we zien dat procalcitonine (PCT) kan helpen bij het uitsluiten van een bacteriële (co-)infectie bij patiënten met respiratoire symptomen op de SEH. We vonden ook dat de PCT-afkapwaarde voor een bacteriële co-infectie waarschijnlijk verhoogd kan worden naar 0,5 bij patiënten met een bewezen virale infectie. In Hoofdstuk 4 ontwikkelden en valideerden we extern een prognostisch model om een slechte uitkomst (IC-opname of 30-dagen mortaliteit) te voorspellen bij patiënten met vermoedelijke COVID-19 op de SEH: de COVERED-risicoscore.

Deel 2 | Point-of-care echografie bij COVID-19-patiënten in de acute zorg

In Deel 2 onderzochten we het gebruik van point-of-care echografie (POCUS) voor de diagnose en prognose van (vermoedelijke) COVID-19-patiënten op de SEH en de verpleegafdeling. Longechografie (LUS) heeft diagnostische eigenschappen die beter zijn dan die van een röntgenfoto van de borstkas en lichamelijk onderzoek gecombineerd, en is bijna gelijkwaardig aan een CT-thorax. Het heeft als voordeel dat het draagbaar, snel, stralingsvrij, gemakkelijk te desinfecteren en goedkoop is.

De resultaten van Hoofdstuk 6 toonden aan dat een 12-zone longecho een vergelijkbare uitstekende negatieve likelihood ratio (NLR) had als CT voor het diagnosticeren van COVID-19-pneumonie. Hoofdstuk 7 liet zien dat het 6-puntenprotocol een uitstekend screeningsinstrument is. Uit Hoofdstuk 8 bleek dat de semi-kwantitatieve longechoscore (LUSS) bij presentatie geassocieerd is met een slechte uitkomst, opnameduur en ernst van de ziekte. In Hoofdstuk 9 vonden we een lage prevalentie (4%) van asymptomatische diepveneuze trombose (DVT) bij patiënten op de verpleegafdeling, wat de theorie ondersteunt dat lokale stolselvorming in de longen het onderliggende proces is bij longembolieën.

Deel 3 | Point-of-care echografie bij COVID-19-patiënten op de intensive care

In Deel 3 concentreerden we ons op het gebruik van POCUS voor het monitoren van het ziekteverloop en de prognose op de IC. De resultaten van Hoofdstuk 10 toonden aan dat een 6-zone protocol volstaat voor monitoring. In Hoofdstuk 12 vonden we dat de LUSS binnen 24 uur na intubatie geassocieerd was met succesvolle ontwenning van de beademing. Hoofdstuk 13 liet zien dat seriële LUSS in staat is om werkelijke veranderingen in longbetrokkenheid te detecteren, terwijl de CTSS dat niet kon. Van de twee scores was alleen een stijging van de LUSS na 2 weken significant geassocieerd met mortaliteit.

In Hoofdstuk 14 rapporteerden we dat een combinatie van POCUS van de diepe venen en het hart kan helpen bij het uitsluiten van longembolieën bij kritiek zieke COVID-19-patiënten. Ten slotte toonden we in Hoofdstuk 15 aan dat er verrassend genoeg geen afname van de diafragmadikte werd waargenomen tijdens de eerste week van mechanische beademing, mogelijk doordat oedeemvorming het verlies van spiermassa maskeerde.