Chien Nguyen

Met dit proefschrift had ik in eerste instantie het doel om innovatieve radiologische methoden te ontwikkelen in de zorg en in het onderzoek over standsafwijkingen en knieartrose. Tijdens het doen van deze onderzoeken is duidelijk geworden dat een biomechanisch overbelast kniegewricht ten gevolge van een standsafwijking goed moet worden erkend als fenotype van knieartrose. De erkenning is cruciaal gezien de huidige uitdagingen in de behandeling van jonge en actieve patiënten met (unicompartimentele) knieartrose. Het belang van gewrichtsparende behandelingen wordt benadrukt door de toekomstige voorspellingen als vergrijzing en de toename van knieartrose bij jongere patiënten. In deze context is knieosteotomie wellicht een belangrijker instrument in ons behandelarsenaal dan we momenteel realiseren.

In het eerste deel van het proefschrift worden de inconsistenties in knieosteotomie behandelprotocollen in Nederland in kaart gebracht. Belangrijke verbeterpunten die geïdentificeerd zijn, is de manier waarop we standsafwijkingen visueel tijdens lichamelijk onderzoek beoordelen en beenasröntgenfoto’s interpreteren. In het tweede deel van dit proefschrift verschuift de focus naar verbeteringen die worden bereikt door geavanceerdere computertechnieken toe te passen op radiologische beelden. In het derde deel van de scriptie wordt een basis gelegd voor een classificatie van knieartrose veroorzaakt door biomechanische overbelasting als gevolg van een standsafwijking.

Deel 1 – Input

Hoofdstuk 2 presenteert een overzicht van de huidige klinische praktijk van knieosteotomie behandeling in Nederland. Deze studie richtte zich op de behandelalgoritmen zoals toegepast door orthopedisch chirurgen voor een beter begrip van landelijke klinische praktijken. Het belang van een optimale beenas bij kniepathologieën zoals focale of unicompartimentele kraakbeenafwijkingen voor het behalen van succesvolle behandelresultaten wordt steeds meer erkend. De bevindingen onthullen duidelijke verschillen in behandelingsprotocollen onder Nederlandse orthopedisch chirurgen. Zelfs op gebieden die relevant worden geacht volgens de beschikbare literatuur, zoals preoperatieve planningsmethoden en toegepaste chirurgische technieken, rapporteert deze studie inconsistenties in de gebruikte technieken.

Alle deelnemende orthopedisch chirurgen gaven aan dat zij voor een knieosteotomie beenasröntgenfoto’s maken om een standsafwijking te diagnosticeren en de benodigde correctie te berekenen. In Hoofdstuk 3 wordt bewezen dat beenasröntgenfoto’s voor de diagnose van standsafwijkingen onmisbaar zijn. In feite bleek een visuele inspectie tijdens het lichamelijk onderzoek op de polikliniek klinisch irrelevant om uit te voeren gezien de lage accuratesse.

Een protocol voor de opname van een beenasröntgenfoto is zeer belangrijk, aangezien de invloed van beenrotatie en knieflexie aanzienlijk is voor de nauwkeurigheid en reproduceerbaarheid van de diagnose van een standsafwijking. De effecten van beenrotatie en knieflexie worden gedemonstreerd in Hoofdstuk 4. De conclusie was dat na 9° beenrotatie de beenasröntgenfoto klinisch onbetrouwbaar wordt, en met de toevoeging van knieflexie nam de onnauwkeurigheid aanzienlijk toe. Als mogelijke oplossing voor reproduceerbare beenasröntgenfoto’s stelde deze studie een nieuw acquisitieprotocol voor.

Het nieuwe acquisitieprotocol voor beenasröntgenfoto’s wordt getest op reproduceerbaarheid in Hoofdstuk 5 middels een test-retest principe. Dit protocol was gebruiksvriendelijk en de implementatie ervan vereiste minimale inspanning en middelen. Alle verschillen bij de vier verschillende beoordelaars en op de test-retest beenasröntgenfoto’s bleven onder 1°. Dit betekent dat metingen op dergelijke gestandaardiseerde beenasröntgenfoto’s reproduceerbaar zijn binnen klinisch acceptabele grenzen.