Youssef Chahid

Het tweede deel van het proefschrift gaat in op de mogelijke invloed van medicatie op onderzoeken binnen de nucleaire geneeskunde. Hoofdstuk 4 bouwt voort op eerder werk uit 2008 en beschrijft in een systematische literatuur review de mogelijke invloed van medicijnen en verslavende middelen, zoals tabak en alcohol, op de binding van [123I]-FP-CIT. Deze radiotracer bindt aan de dopamine transporter (DAT) die vooral tot expressie komt in het striatum, en wordt klinisch toegepast bij patiënten met de ziekte van Parkinson, waarbij er op klinische gronden twijfel is over de diagnose. Deze review identificeerde medicijnen die van invloed kunnen zijn op de resultaten van DAT-beeldvorming, en biedt praktische aanbevelingen voor het staken van medicatie voorafgaand aan de scans.

Hoofdstuk 5 onderzoekt de invloed van langwerkende somatostatineanalogen (SSA’s) op de opname van [68Ga]Ga-DOTA-TATE bij patiënten met neuro-endocriene tumoren. Verscheidene richtlijnen geven aan dat het gebruik van SSA’s gestaakt moet worden omdat het mogelijk interfereert met de [68Ga]Ga-DOTA-TATE binding aan somatostatine receptoren. Onze studie toonde echter aan dat patiënten die SSA’s gebruiken een hogere standardized uptake value maximum tumour-to-liver ratio (SUVmax TLR) hadden dan degenen die geen SSA’s gebruikten. Dit geeft aan dat SSA’s de opname van [68Ga]Ga-DOTA-TATE niet negatief beïnvloedden, waardoor het niet nodig is om [68Ga]Ga-DOTA-TATE PET/CT beeldvorming uit te stellen tot 4 weken na de laatste toediening van SSA’s.

Hoofdstuk 6 onderzoekt het mechanisme achter de gerapporteerde verminderde leveropname van [68Ga]Ga-DOTA-TATE bij patiënten die SSA’s gebruiken. Hoewel het mechanisme nog onduidelijk is, wordt gesuggereerd dat SSA’s mogelijk een remmend effect hebben op cytochroom P450 3A4 (CYP3A4), wat het metabolisme van radioactieve tracers zou kunnen beïnvloeden en daarmee zou bijdragen aan de verminderde leveropname. In een studie met 70 patiënten vonden we echter geen significante verschillen in SUVmax TLR tussen patiënten die CYP3A4-remmers gebruikten en patiënten die dat niet deden. Dit suggereert dat CYP3A4-remmers, zoals amiodaron en diltiazem, geen invloed hebben op de opname van [68Ga]Ga-DOTA-TATE.

Het derde deel van het proefschrift benadrukt het belang van analytische methoden binnen de nucleaire geneeskunde, met specifieke aandacht voor de meting van de transcapillary escape rate van albumine (TERalb) als een vroegtijdige indicator van vasculaire schade. In hoofdstuk 7 evalueerden we de invloed van bloedafname-schema’s en mono- versus bi-exponentiële analyses op de berekening van TERalb. Hieruit bleek dat het starten van bloedafnames 20 minuten na toediening van [125I]-rHSA resulteerde in een aanzienlijk lagere TERalb in vergelijking met afnameschema’s die startten na 3 of 5 minuten. Bovendien bleek bi-exponentiële kinetische modellering niet significant te verschillen in uitkomst van mono-exponentiële analyse. Dit benadrukt de noodzaak om de metingen van TERalb te standaardiseren en geeft de voorkeur aan het gebruik van een mono-exponentieel model met bloedafnames die 20 minuten na toediening van [125I]-rHSA beginnen.

Samenvattend biedt dit proefschrift inzicht in factoren die van invloed zijn op verscheidene onderzoekstechnieken binnen de nucleaire geneeskundige, waarbij patiënt-, medicatie- en analysemethode-gerelateerde aspecten worden behandeld. Het belicht overwegingen met betrekking tot het optimaliseren van de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van nucleaire geneeskundige procedures, wat bijdraagt aan de optimalisatie van dit vakgebied binnen de moderne geneeskunde.