Remco Van De Pas

In de afgelopen decennia is de kloof in het wereldwijde personeelsbestand in de gezondheidszorg (HWF) groter geworden. Deze kloof betreft de geschoolde HWF die nodig is om essentiële gezondheidszorgdiensten over de hele wereld op een rechtvaardige manier aan te bieden. Dit proefschrift hanteert een kosmopolitische blik, zoals geformuleerd door Ulrich Beck om een reflexieve moderniteit te beschrijven, om te onderzoeken wat er nodig is om het personeelsbestand in de wereldwijde gezondheidszorg op een rechtvaardige manier te ontwikkelen. Het onderzoekt principes en beleid van wereldwijd bestuur van de gezondheidszorg om te beoordelen wat er is gedaan om het personeelsbestand te versterken. Het laat ook zien dat er een paradox is in de economische globalisering, die leidt tot een structureel probleem om (voldoende) te investeren in het personeelsbestand op nationaal niveau. Via verschillende methodologieën worden verschillende niveaus van wereldwijd gezondheidsbeleid en de ontwikkeling van het personeelsbestand bestudeerd. Dit omvat een vergelijkende beleidsanalyse tussen landen, evenals een specifieke studie naar investeringen in het personeelsbestand in Guinee na de Ebola-epidemie. Institutionele hervorming van de WHO wordt bestudeerd naast een analyse van de implementatie van de WHO-gedragscode voor de internationale werving van gezondheidspersoneel. De implicaties van de securitisering van het gezondheidsbeleid voor aanvallen op humanitaire gezondheidswerkers worden onderzocht. Het proefschrift bevat een kritische analyse van de huidige focus op veerkracht in de ontwikkeling van gezondheidssystemen. Het analyseert in hoeverre wereldwijde gezondheidsbenaderingen in de Duurzame Ontwikkelingsdoelen geworteld zijn in het recht op gezondheid.

De discussie schetst vervolgens de democratische ruimte om de ontwikkeling van het personeelsbestand in de gezondheidszorg te hervormen en te versterken op de verschillende beleidsniveaus van wereldwijd gezondheidsbestuur. Dit is mogelijk met een meer kosmopolitische, transnationale kijk op de uitdaging van het personeelsbestand en internationale arbeidsmigratie. Dit vereist dat landen een benadering van gedeelde soevereiniteit kiezen en manieren vinden om de economische globalisering te reguleren, zodat deze het publieke belang dient in plaats van de rijkdom van enkelen. Huidige beleidstrends suggereren echter dat landen zich van deze principes verwijderen in plaats van ernaartoe te bewegen. Het proefschrift eindigt met suggesties om deze 'gridlock' in de wereldwijde samenwerking voor het personeelsbestand te doorbreken. Het pleit voor een verschuiving voorbij economische groei als beleidsimperatief, en houdt in plaats daarvan rekening met de planetaire grenzen en sociale fundamenten als basis voor toekomstig wereldwijd bestuur van het personeelsbestand, bekend als het Doughnut Economics-model.