Rahmat Aris Pratomo

Deze dissertatie begint met een kritische verkenning van verstedelijking als een zwaard dat snijdt aan twee kanten, een fenomeen dat tegelijkertijd mogelijkheden voor vooruitgang biedt en aanzienlijke bedreigingen vormt voor lokale gemeenschappen. Deze dualiteit vormt de basis van mijn onderzoek, toepasselijk getiteld ‘Hoop of Wanhoop’. Verstedelijking en grootschalige ontwikkelingen, zoals nieuwe stadsprojecten, bieden hoop die gericht is op het aanpakken van verschillende stedelijke uitdagingen. De ontwikkeling van nieuwe steden heeft als doel economische groei te stimuleren, de infrastructuur te verbeteren en werkgelegenheid te creëren. Nieuwe stadsontwikkelingen in peri-urbane gebieden kunnen voorstedelijke regio’s transformeren in nieuwe groeicentra met betere faciliteiten, wat de lokale economie potentieel kan versterken. Bovendien zijn deze steden ontworpen om hoogwaardige woningen te bieden en de algehele levenskwaliteit te verbeteren. Uiteindelijk is het doel van de ontwikkeling van nieuwe steden om innovatievere, georganiseerde en evenwichtige steden te creëren. Echter, deze ontwikkelingen leiden vaak tot wanhoop onder lokale gemeenschappen. Deze projecten geven vaak prioriteit aan de belangen van de hogere middenklasse, terwijl sociale inclusiviteit wordt verwaarloosd. De meest voorkomende negatieve gevolgen zijn onteigening en het verlies van landbouwgrond, wat de levensonderhoud en sociale structuren van langdurige bewoners direct bedreigt. Hoewel de belofte van talrijke werkgelegenheden aantrekkelijk lijkt, worden de beschikbare banen vaak vervuld door externe werknemers, waardoor de lange-termijn werkgelegenheidsvooruitzichten voor lokale gemeenschappen verder beperkt worden. Daarnaast kunnen veranderingen in klimaat en milieu, zoals stijgende temperaturen en water- en luchtvervuiling, maar ook ruimtelijke segregatie en een toename van criminaliteit, de levenskwaliteit van de gemeenschappen verminderen. Dit probleem wordt verergerd door een gefragmenteerd begrip van eigendomsrechten, wat de kwetsbaarheid van gemeenschappen tijdens het ontwikkelingsproces kan verergeren.

Dit onderzoek zoekt naar een diepere verkenning van de relatie tussen de ontwikkeling van nieuwe steden en de duurzaamheid van het leven van lokale gemeenschappen. Zonder een duidelijk begrip van de primaire impact van de ontwikkeling van nieuwe steden en een holistische beoordeling van de componenten van het gemeenschapsleven, is het uitdagend om een uitgebreid beeld te krijgen van hoe deze elementen met elkaar interageren. Daarom behandelt dit onderzoek de volgende hoofdonderzoeksvraag:
Hoe beïnvloedt de ontwikkeling van nieuwe steden in peri-urbane gebieden de duurzaamheid van lokale gemeenschappen?

Om deze vraag te beantwoorden, probeert Hoofdstuk 2 een kader voor Leefkwaliteit (QoL) te herformuleren voor een uitgebreide duurzaamheidsevaluatie. De casestudy van Metro Tanjung Bunga (MTB) in Makassar wordt onderzocht door middel van een 25-jarige longitudinale analyse. Door subjectieve indicatoren (gemeenschapspercepties) en objectieve indicatoren (feiten) te integreren, blijkt dat hoewel de ontwikkeling van nieuwe steden infrastructuur en investeringen met zich meebrengt, het ook de kustgemeenschappen steeds meer marginaliseert. De bevindingen geven aan dat de ontwikkeling van nieuwe steden de QoL van lokale gemeenschappen tendeert te verminderen, wat de verwezenlijking van de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s), met name met betrekking tot armoedebestrijding en inclusieve stedelijke ontwikkeling, uitdaagt.

Hoofdstuk 3 vergelijkt de impact van de ontwikkeling van nieuwe steden in twee geografische contexten: kustgebieden (Metro Tanjung Bunga - MTB) en binnenlandse gebieden (Kota Baru Parahyangan - KBP). De resultaten tonen aan dat geografische verschillen een significante invloed hebben op de duurzaamheid van de gemeenschap. Kustgemeenschappen, die sterk afhankelijk zijn van visserijbronnen, ervaren een scherpere afname van de QoL in vergelijking met grondgebonden agrarische gemeenschappen. Geografische instellingen blijken dus een belangrijke factor te zijn die de impact van de ontwikkeling van nieuwe steden op duurzaamheid medieert.

Hoofdstuk 4 bespreekt hoe de ontwikkeling van nieuwe steden van invloed is op eigendomsrechten en het niveau van veiligheid. Aan de hand van casestudy’s uit Kota Harapan Indah (KHI), KBP en MTB verkent dit hoofdstuk het concept van de bundel van rechten (eigendom, gebruik, toegang en formele erkenning). De bevindingen tonen aan dat de ontwikkeling van nieuwe steden de eigendomsrechten kan verzwakken en de veiligheid van eigendomsrechten kan verminderen, vooral onder druk van verstedelijking. Dit heeft directe gevolgen voor de sociale, economische en culturele stabiliteit van lokale gemeenschappen wiens identiteiten nauw verbonden zijn met het land.

Hoofdstuk 5 heeft als doel drie belangrijke effecten van de ontwikkeling van nieuwe steden—onteigening, veranderingen in landrechten en veranderingen in ruimtelijke kwaliteit—te verbinden met de QoL van gemeenschappen. Statistische analyses onthullen dat het type onteigening, sociaaleconomische omstandigheden en niveaus van veiligheid in landrechten de meest invloedrijke factoren zijn die veranderingen in QoL beïnvloeden. Bovendien vermindert de degradatie van ruimtelijke kwaliteit, inclusief milieuvervuiling, segregatie en verminderde sociale interactie, ook het welzijn. Dit hoofdstuk benadrukt dat deze drie effecten met elkaar verbonden zijn en bepalen of gemeenschappen zichzelf kunnen onderhouden of steeds meer gemarginaliseerd worden. Bovendien benadrukt dit hoofdstuk de cruciale rol van geografische context in het modereren van de belangrijkste effecten van grootschalige landontwikkeling. De statistische bevindingen geven aan dat geografische context deze effecten kunnen versterken, met name die welke verband houden met ruimtelijke kwaliteit, waarbij positieve relaties worden waargenomen in relatie tot veranderingen in QoL.

Ten slotte synthetiseert Hoofdstuk 6 alle onderzoeksbevindingen en concludeert dat de ontwikkeling van nieuwe steden in peri-urbane gebieden vaak de duurzaamheid van lokale gemeenschappen ondermijnt. Hoewel het economische groei en infrastructuur kan bevorderen, worden deze voordelen voornamelijk genoten door bepaalde groepen, vooral nieuwkomers uit de midden- tot hogere economische lagen, terwijl lokale bewoners kwetsbaarder worden voor het verlies van land, levensonderhoud en sociale cohesie. Deze dissertatie stelt dat duurzaamheid holistisch moet worden begrepen, met inachtneming van QoL om de duurzaamheid van lokale gemeenschappen weer te geven, waarbij zowel subjectieve als objectieve aspecten, evenals geografische variaties en de veiligheid van eigendomsrechten, worden meegenomen. Door de perspectieven van lokale gemeenschappen te integreren in planning en governance, kan de ontwikkeling van nieuwe steden worden gericht op een meer inclusieve, rechtvaardige en duurzame toekomst op lange termijn.