Anastassia Vivanco Carlevari

Lijden is een inherent onderdeel van de menselijke ervaring. Situaties van tegenspoed zijn divers en variëren van grootschalige rampen die hele samenlevingen treffen tot moeilijkheden die zich in het privéleven van individuen voordoen. In een tijdperk van constante media-aandacht lijkt nieuws over oorlogen, rampen, onrecht en crises alomtegenwoordig, en de omvang van menselijk lijden overbelast vaak onze emotionele en cognitieve capaciteiten. Verhalen over lijden zijn toegankelijk via alledaagse gesprekken en interacties; mensen praten regelmatig over ongelukken, ziekten, financiële problemen of interpersoonlijke conflicten met mensen die ze niet persoonlijk kennen. Evenzo verdiepen mensen zich gewillig in fictieve verhalen vol drama, verdriet, geweld en dood. Met andere woorden, het leven biedt overal verhalen over lijden: online, in het nieuws, in de kunst en in gesprekken; omdat lijden deel uitmaakt van het leven.

Omdat het confronteren met het lijden van anderen overweldigend kan zijn, is het aannemelijk dat mensen dit soort content vermijden, vooral als er geen persoonlijke band is met de persoon die lijdt. De dagelijkse ervaring laat echter een andere realiteit zien: mensen kiezen er vaak voor om te lezen, te kijken, te discussiëren en zelfs actie te ondernemen rond het lijden van vreemden. Hoewel het omgaan met negatieve situaties emotionele en cognitieve kosten met zich meebrengt, wegen mensen deze kosten af tegen de waargenomen waarde van het omgaan met dergelijke situaties (Niehoff & Oosterwijk, 2020). Dit proefschrift onderzoekt deze vraag door de motieven voor het omgaan met het lijden van vreemden en de gevolgen van een dergelijke blootstelling te onderzoeken, en betoogt dat deze beslissing de waargenomen waarde van het omgaan met lijden weerspiegelt.

In drie empirische hoofdstukken integreert dit proefschrift theoretische perspectieven uit nieuwsgierigheid, informatievergaring, gemotiveerde empathie en emotieregulatie om te begrijpen waarom mensen geïnteresseerd raken in en zich vrijwillig bezighouden met het lijden van vreemden via verschillende middelen. Het proefschrift stelt een raamwerk voor waarin het omgaan met lijden wordt begrepen als een gemotiveerde beslissing. De resultaten van elk empirisch hoofdstuk onderzoeken de waarde van het omgaan met lijden vanuit verschillende invalshoeken. In eerste instantie werd, door middel van reflecties van mensen op hun eigen ervaringen met het lijden van vreemden, een taxonomie van motieven ontwikkeld (hoofdstuk 2). Vervolgens werd deze taxonomie toegepast op een besluitvormingsparadigma dat de motieven testte die de kans vergroten om emotioneel aangrijpende verhalen te bekijken of te lezen (hoofdstuk 3). Ten slotte vergeleken we de uitkomsten van het bekijken van beelden van lijden met positieve en neutrale sociale beelden (hoofdstuk 4).

In deze hoofdstukken onderzoeken de bevindingen de waarde die mensen rapporteren, verwachten en ervaren wanneer ze zich bezighouden met het lijden van vreemden. Hoewel het omgaan met lijden emotioneel belastend kan zijn, kan het epistemische, sociale en affectieve waarde bieden. Het omgaan met het lijden van anderen kan inzicht geven in complexe of onzekere situaties, de kennis over de wereld verbreden en reflectie op kwetsbaarheid, fragiliteit en de zin van het leven aanmoedigen. Het kan persoonlijk relevant zijn en morele reflectie, compassie, solidariteit en verbondenheid met mensen op afstand versterken. Tegelijkertijd roept het ongemakkelijke emoties op en kan het nieuwe vragen of onzekerheden oproepen. Samenvattend laat deze scriptie zien dat de kosten van het omgaan met lijden in sommige gevallen worden gecompenseerd door de waargenomen waarde. Mijn doel was om het begrip te verdiepen van hoe het omgaan met het lijden van anderen kan dienen als een manier om te leren, te reflecteren en verbinding te maken met anderen.