{"id":27241,"date":"2026-10-23T15:52:00","date_gmt":"2026-10-23T13:52:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/portfolio\/soha-farboud\/"},"modified":"2026-11-01T10:05:41","modified_gmt":"2026-11-01T09:05:41","slug":"soha-farboud","status":"publish","type":"us_portfolio","link":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/portfolio\/soha-farboud\/","title":{"rendered":"Soha Farboud"},"content":{"rendered":"","protected":false},"featured_media":27242,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"university_us_portfolio":[17],"class_list":["post-27241","us_portfolio","type-us_portfolio","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","university_us_portfolio-radboud-universiteit"],"acf":{"main_text":"","naam_van_het_proefschift":"TIPPING THE SCALES","samenvatting":"Waarom doen we wat we doen, zelfs als het eigenlijk niet slim is?\n\nEen e-mail die bedoeld is voor je baas over dat uitgelopen project staat al een week in je conceptenmap \u2013 nog steeds niet verstuurd. Eigenlijk helemaal niet ingewikkeld, maar toch schuif je het elke dag weer voor je uit. Of je staat op een verjaardag en voordat je het doorhebt, pak je voor de derde keer een handje chips, terwijl je dat echt niet meer van plan was.\n\nDit soort momenten voelen bijna automatisch aan. Dat is ook precies wat ze zijn. Ons brein is geen perfecte rationele machine die elke beslissing zorgvuldig afweegt. Het heeft snelkoppelingen ingebouwd die ons helpen snel te handelen, zonder dat we er bewust over na hoeven te denken. Meestal zijn die snelkoppelingen handig, maar soms werken ze ons tegen.\n\nZodra die snelkoppelingen echt uit de hand lopen, herkennen we ze in aandoeningen zoals verslaving, dwangmatig gedrag of angststoornissen. Mensen met een verslaving weten heel goed dat het middel slecht voor hen is, maar de automatische drang om toch te gebruiken overheerst. Hetzelfde geldt voor mensen met een angststoornis: zij weten dat hun angst overdreven is, maar vermijden toch nieuwe situaties. In al deze gevallen doet het brein iets wat de persoon eigenlijk niet wil.\n\nOm dat beter te begrijpen, is het belangrijk om te weten welke hersengebieden betrokken zijn bij dit soort keuzegedrag en wat die gebieden concreet doen. Dat is waar dit proefschrift over gaat.\n\nWat hersenscans ons w\u00e9l en niet kunnen vertellen\n\nNeurowetenschappers maken al tientallen jaren gebruik van hersenscans zoals MRI: een techniek waarmee je zowel gedetailleerde foto\u2019s als filmpjes van de hersenen kunt maken. Met die filmpjes \u2013 die in real time laten zien welke hersengebieden actief zijn \u2013 kunnen we zien welke gebieden oplichten op het moment dat iemand een beslissing neemt. Maar er zit een fundamenteel probleem aan die aanpak: het laat alleen een verband zien. Je kunt zien dat een bepaald gebied oplicht als iemand iets doet, maar dat betekent niet dat datzelfde gebied daadwerkelijk een rol speelt in dat gedrag. Dit is het concept van correlatie versus causaliteit (Figuur 1).\n\nOm te bewijzen dat een hersengebied daadwerkelijk betrokken is bij een bepaald gedrag, moet je de activiteit in dat gebied tijdelijk verstoren om te zien wat er dan verandert. Dat wil je doen op een veilige en omkeerbare manier, zonder operatie. Maar dat bleek tot voor kort onmogelijk voor de hersengebieden die het meest interessant zijn voor keuzegedrag en motivatie zoals de nucleus accumbens en de amygdala (Figuur 2). Deze gebieden liggen diep in de hersenen en ver buiten het bereik van bestaande niet-invasieve technieken zoals magnetische of elektrische stimulatie. De niet-invasieve technieken kunnen namelijk alleen de oppervlakkige hersenschors bereiken. Medicijnen kunnen die diepe gebieden wel bereiken, maar verspreiden zich door het hele brein, waardoor je niet kunt bepalen welk specifiek gebied het effect veroorzaakt.\n\nWe hadden dus een methode nodig die diep, precies en veilig kon stimuleren. Die methode bestaat nu, namelijk: transcrani\u00eble ultrageluidsstimulatie, afgekort TUS.\n\nUltrageluid: van echo naar hersenstimulatie\n\nUltrageluid is gefocust geluid dat door weefsel heen gaat zonder het te beschadigen en is misschien wel het meest bekend van de echo waarmee je een baby in de buik kunt bekijken. Dezelfde technologie kan ook op de hersenen worden gericht. Door een klein apparaatje op het hoofd te plaatsen en gerichte ultrageluidstrillingen te sturen, kunnen we hersenactiviteit veilig van buitenaf be\u00efnvloeden, tot diep in de hersenen, met een precisie van slechts een paar millimeter (Figuur 3).\n\nDieronderzoek liet al mooie resultaten zien, maar aan het begin van mijn promotieonderzoek was er nog maar weinig bewijs of het ook bij mensen werkte. Dat was een probleem, want zonder dat bewijs kon TUS niet worden ingezet om grote wetenschappelijke vragen over het menselijk brein te beantwoorden.\n\nDaarom had dit proefschrift twee doelen. Eerst: laat zien dat TUS in mensen gedrag kan be\u00efnvloeden. Dan pas: gebruik TUS om te onderzoeken welke hersengebieden betrokken zijn bij hoe wij keuzes maken.\n\nEen duwtje in de juiste richting\n\nOm te testen of TUS werkelijk gedrag kan veranderen bij mensen, is het slim om een situatie te kiezen waarvan we al precies weten hoe het werkt in de hersenen. Want als je twee onbekenden tegelijk test, weet je nooit zeker wat je vindt. Stel dat je een nieuw medicijn test bij een ziekte die je nog niet begrijpt: als je dan iets ziet, weet je niet of dat door het medicijn komt of gewoon de gewone gang van zaken is bij die ziekte. Je hebt dus een goed bekend systeem nodig als uitgangspunt.\n\nVoor mijn onderzoek in hoofdstuk 2 was dat de aansturing van oogbewegingen. We weten namelijk heel goed welke hersengebieden betrokken zijn bij de keuze om je ogen naar links of rechts te bewegen: de oogvelden in de frontale hersenschors (Figuur 4, boven). Eerder dieronderzoek met mensapen had bovendien al aangetoond dat TUS van de oogvelden de keuze welke kant de aap opkijkt daadwerkelijk kon be\u00efnvloeden. De vraag was nu: werkt dit ook bij mensen?\n\nVijfendertig deelnemers speelden een computerspel waarmee we de invloeden van TUS op hun keuzegedrag konden bestuderen (Figuur 4, onder). De resultaten lieten zien dat \u2013 ook in mensen \u2013 TUS instaat is om het keuzegedrag te be\u00efnvloeden. Stimulatie van de linker oogvelden zorgde voor meer oogbewegingen naar rechts en stimulatie van de rechter oogvelden zorgde voor meer oogbewegingen naar links. Het effect was specifiek en niet gedreven door placebo: als we dezelfde techniek toepasten op de handmotorschors als controlemeting, veranderde er niets aan de oogbewegingen. Bovendien trad het effect al op binnen een fractie van een seconde na het begin van de stimulatie.\n\nElk mens is anders en dat bleek ook hier duidelijk: zowel de hersenchemie als het gedrag verschilden sterk tussen deelnemers. We maten bij elk van hen de concentratie van GABA, een remmende neurotransmitter, een stof waarmee hersencellen met elkaar communiceren, in de oogvelden. Mensen met hogere GABA-concentraties hadden van nature een sterkere voorkeur om naar rechts te kijken. Na TUS verdween dit verschil: iedereen bewoog naar hetzelfde niveau. TUS bracht de hersenen als het ware terug in balans, ongeacht hoe je hersenen er van nature voor stonden.\n\nDeze bevindingen waren een van de eerste overtuigende aanwijzingen dat TUS direct en specifiek gedrag bij mensen kan sturen. Daarmee was de weg vrij voor de hoofdvraag van dit proefschrift: welke hersengebieden spelen een rol bij keuzegedrag en motivatie?\n\nTwee systemen die keuzebeslissingen sturen\n\nVoordat ik de resultaten bespreek, is het goed om te begrijpen welke twee mechanismen centraal staan in dit proefschrift. Het eerste mechanisme is leren van ervaringen: we leren door te doen en te ontdekken wat werkt. Als je iets probeert en het heeft een goede uitkomst, onthoud je dat en doe je het de volgende keer weer. Dit is het rationele, flexibele systeem dat zich aanpast op basis van ervaring. Het tweede mechanisme is de autopiloot van ons brein: als iets goeds wordt verwacht, worden we automatisch geneigd om in actie te komen. Als we iets slechts verwachten, zijn we juist geneigd om stil te blijven. Dit is snel, automatisch en evolutionair oud. Je ziet het ook bij andere dieren: een prooidier dat een roofdier ruikt, bevriest spontaan.\n\nMeestal werken deze twee systemen samen en versterken ze elkaar. Denk aan iemand die voor het eerst een mango ziet op de markt: de frisse geur en het felle geel roepen meteen een positief gevoel op, en dat zet aan tot kopen. Thuis blijkt de mango heerlijk, en de volgende keer op de markt is de beweging naar de fruitkraam bijna vanzelfsprekend. De autopiloot zette de eerste stap, en het leren van ervaring verankerde het gedrag.\n\nMaar soms werken ze elkaar tegen. Denk terug aan die chips op de verjaardag. Je hebt geleerd dat je er niet te veel van moet eten, maar de aanblik van de schaal roept automatisch een pakbeweging op. Of iemand in herstel van een verslaving die langs een kroeg loopt: rationeel weet hij dat hij niet naar binnen moet, maar de automatische drang is er toch. Juist in die momenten, wanneer de twee systemen niet hetzelfde willen, wordt duidelijk hoe sterk de autopiloot kan zijn (Figuur 5, links). Om dit te meten ontwikkelde ik een computergebaseerde gedragstaak, waarmee ik zowel de invloed van de autopiloot als het leren van de gevolgen van keuzes kon meten (Figuur 5, rechts).\n\nDe hersenen in actie: wat gebeurt er tijdens keuzes?\n\nIn hoofdstuk 3 richtte ik me eerst op de vraag welke hersengebieden oplichten tijdens dit soort keuzes. In de MRI scanner speelden 29 deelnemers het ruimteavontuur, terwijl ik ondertussen hun hersenactiviteit mat. Wat we zagen dat de nucleus accumbens, een kleine kern diep in de hersenen die al lange tijd wordt geassocieerd met beloning en motivatie, reageerde sterker op blauwe planeten dan op rode planeten. Dit past bij een rol in onze autopiloot: het gebied lijkt beloningssignalen op te pikken en ons alvast in de actiestand te zetten. De amygdala, een ander diepgelegen hersengebied dat klassiek bekendstaat als het \u2018angstcentrum\u2019 maar in werkelijkheid veel breder betrokken is bij het verwerken van emotioneel relevante informatie, liet een ander patroon zien. Bij het zien van planeten reageerde ze bijzonder sterk op planeten die deelnemers voor de allereerste keer zagen. Het lijkt erop dat de amygdala fungeert als een soort alarmsysteem voor het onbekende. Beide gebieden reageerden bovendien sterk op het moment dat de uitkomst verscheen.\n\nOorzaak of gevolg? De nucleus accumbens en amygdala onder de loep\n\nIn hoofdstuk 4 speelden dezelfde deelnemers het ruimtespelletje opnieuw, maar nu kregen ze van tevoren TUS op een van drie condities: stimulatie van de nucleus accumbens, de amygdala, of schijnstimulatie. Na stimulatie van de nucleus accumbens zagen we een tweeledig effect: zowel de invloed van de autopiloot als de snelheid van leren nam toe. Deelnemers begonnen met een sterkere neiging om te handelen bij beloningssignalen en om niets te doen bij strafsignalen, maar leerden vervolgens ook sneller. Voor de amygdala zagen we een andere specifieke bijdrage: na amygdalastimulatie leerden deelnemers sneller van planeten die ze voor het eerst zagen. Samen vormen deze twee gebieden een belangrijk circuit. De amygdala detecteert nieuwe prikkels en geeft als het ware het startsein, de nucleus accumbens bepaalt wat je ermee doet en fungeert als de eigenlijke hub waar motivatie wordt omgezet in concrete actie.\n\nWat betekent dit voor de praktijk?\n\nDeze bevindingen helpen ons begrijpen waarom keuzegedrag bij bepaalde aandoeningen ontspoort, en misschien hoe we dat kunnen herstellen. Denk bijvoorbeeld aan verslaving, waar de autopiloot zo sterk kan worden dat wat je hebt geleerd onvoldoende tegenwicht biedt. Mijn bevindingen ondersteunen dat beeld en laten zien dat TUS van de nucleus accumbens dat patroon kan be\u00efnvloeden. Angststoornissen worden in verband gebracht met een overactieve amygdala; amygdalastimulatie hielp het leren van nieuwe prikkels te versnellen, wat suggereert dat gerichte be\u00efnvloeding mensen kan helpen om het onbekende sneller een plek te geven. TUS biedt de precisie om individuele verschillen te kunnen adresseren en kan functioneren als hulpmiddel om de hersenen te helpen bij het opnieuw leren en het doorbreken van oude patronen.\n\nTot slot\n\nDit proefschrift laat zien dat ultrageluid een effectieve technologie is om menselijk gedrag te be\u00efnvloeden, dat de nucleus accumbens en amygdala ieder op hun eigen manier bijdragen aan hoe wij keuzes maken en leren, en dat die bijdragen werkelijk een oorzakelijk verband hebben. Samen brengen deze inzichten ons een stap dichter bij een beter begrip van de menselijke hersenen en nieuwe behandelingsmogelijkheden.","summary":"Why do we do what we do, even when it isn't actually smart?\n\nAn email intended for your boss about that delayed project has been sitting in your drafts for a week \u2013 still unsent. It's not actually that complicated, yet you keep pushing it to tomorrow every day. Or you're at a birthday party and before you know it, you're grabbing a third handful of chips, even though you really didn't plan to anymore.\n\nThese types of moments feel almost automatic. That is also exactly what they are. Our brain is not a perfect rational machine that carefully weighs every decision. It has built-in shortcuts that help us act quickly, without having to think about them consciously. Usually, those shortcuts are useful, but sometimes they work against us.\n\nAs soon as those shortcuts really get out of hand, we recognize them in conditions such as addiction, compulsive behavior, or anxiety disorders. People with an addiction know very well that the substance is bad for them, but the automatic urge to use it anyway prevails. The same applies to people with an anxiety disorder: they know their fear is exaggerated, yet avoid new situations. In all these cases, the brain does something the person actually doesn't want.\n\nTo better understand this, it is important to know which brain areas are involved in this type of choice behavior and what those areas concretely do. That is what this thesis is about.\n\nWhat brain scans can and cannot tell us\n\nNeuroscientists have been using brain scans such as MRI for decades: a technique that allows you to make both detailed photos and movies of the brain. With those movies \u2013 which show in real time which brain areas are active \u2013 we can see which areas light up at the moment someone makes a decision. But there is a fundamental problem with that approach: it only shows a relationship. You can see that a certain area lights up when someone does something, but that doesn't mean that same area actually plays a role in that behavior. This is the concept of correlation versus causality (Figure 1).\n\nTo prove that a brain area is actually involved in a specific behavior, you have to temporarily disrupt the activity in that area to see what changes then. You want to do that in a safe and reversible way, without surgery. But until recently, that appeared impossible for the brain areas that are most interesting for choice behavior and motivation, such as the nucleus accumbens and the amygdala (Figure 2). These areas lie deep in the brain and far beyond the reach of existing non-invasive techniques such as magnetic or electrical stimulation. The non-invasive techniques can only reach the superficial cerebral cortex. Medications can reach those deep areas, but spread throughout the entire brain, making it impossible to determine which specific area causes the effect.\n\nSo we needed a method that could stimulate deeply, precisely, and safely. That method now exists, namely: transcranial ultrasound stimulation, abbreviated as TUS.\n\nUltrasound: from echo to brain stimulation\n\nUltrasound is focused sound that passes through tissue without damaging it and is perhaps best known from the ultrasound used to view a baby in the womb. The same technology can also be directed at the brain. By placing a small device on the head and sending directed ultrasound vibrations, we can safely influence brain activity from the outside, deep into the brain, with a precision of just a few millimeters (Figure 3).\n\nAnimal research already showed nice results, but at the start of my PhD research, there was still little evidence if it also worked in humans. That was a problem, because without that evidence, TUS could not be deployed to answer major scientific questions about the human brain.\n\nTherefore, this thesis had two goals. First: show that TUS can influence behavior in humans. Only then: use TUS to investigate which brain areas are involved in how we make choices.\n\nA nudge in the right direction\n\nTo test whether TUS can truly change behavior in humans, it is smart to choose a situation of which we already know exactly how it works in the brain. Because if you test two unknowns at once, you never know for sure what you find. Imagine testing a new medicine for a disease you don't understand yet: if you then see something, you don't know if that's due to the medicine or just the usual course of that disease. So you need a well-known system as a starting point.\n\nFor my research in Chapter 2, that was the control of eye movements. We know very well which brain areas are involved in the choice to move your eyes left or right: the frontal eye fields in the frontal cortex (Figure 4, top). Earlier animal research with great apes had also demonstrated that TUS of the eye fields could actually influence the choice of where the ape looks. The question now was: does this also work in humans?\n\nThirty-five participants played a computer game with which we could study the influences of TUS on their choice behavior (Figure 4, bottom). The results showed that \u2013 also in humans \u2013 TUS is capable of influencing choice behavior. Stimulation of the left eye fields caused more eye movements to the right, and stimulation of the right eye fields caused more eye movements to the left. The effect was specific and not driven by placebo: if we applied the same technique to the hand motor cortex as a control measurement, nothing changed in the eye movements. Moreover, the effect occurred within a fraction of a second after the start of stimulation.\n\nEvery human is different and that was clearly evident here as well: both the brain chemistry and behavior varied strongly between participants. In each of them, we measured the concentration of GABA, an inhibitory neurotransmitter, a substance with which brain cells communicate with each other, in the eye fields. People with higher GABA concentrations naturally had a stronger preference to look to the right. After TUS, this difference disappeared: everyone moved to the same level. TUS brought the brain back into balance, as it were, regardless of how your brain was naturally inclined.\n\nThese findings were one of the first convincing indications that TUS can directly and specifically steer behavior in humans. This cleared the way for the main question of this thesis: which brain areas play a role in choice behavior and motivation?\n\nTwo systems that steer choices\n\nBefore I discuss the results, it is good to understand which two mechanisms are central to this thesis. The first mechanism is learning from experiences: we learn by doing and discovering what works. If you try something and it has a good outcome, you remember that and do it again next time. This is the rational, flexible system that adapts based on experience. The second mechanism is the autopilot of our brain: if something good is expected, we are automatically inclined to take action. If we expect something bad, we are instead inclined to stay still. This is fast, automatic, and evolutionarily old. You also see it in other animals: a prey animal that smells a predator freezes spontaneously.\n\nUsually, these two systems work together and reinforce each other. Think of someone seeing a mango for the first time at the market: the fresh smell and bright yellow immediately evoke a positive feeling, which prompts buying. At home, the mango turns out to be delicious, and the next time at the market, the movement to the fruit stall is almost natural. The autopilot took the first step, and learning from experience (\u2018this was tasty, I'll repeat that\u2019) anchored the behavior.\n\nBut sometimes they work against each other. Think back to those chips at the birthday party. You've learned that you shouldn't eat too many of them, but the sight of the bowl automatically triggers a reaching movement. Or someone in recovery from addiction walking past a pub: rationally he knows he shouldn't go inside, but the automatic urge is there anyway. Especially in those moments, when the two systems do not want the same thing, it becomes clear how strong the autopilot can be (Figure 5, left). To measure this, I developed a computer-based behavioral task with which I could measure both the influence of the autopilot and the learning from the consequences of choices (Figure 5, right).\n\nThe brain in action: what happens during choices?\n\nIn Chapter 3, I first focused on the question of which brain areas light up during these types of choices. In the MRI scanner, 29 participants played the space adventure (Figure 5, right), while I measured their brain activity in the meantime. Which areas light up when a participant sees a planet? What happens in the brain at the moment of choice? What if they see positive or negative outcomes?\n\nWhat we saw was that the nucleus accumbens (Figure 2), a small nucleus deep in the brain that has long been associated with reward and motivation, reacted more strongly to blue planets than to red planets. This fits with a role in our autopilot: the area seems to pick up reward signals and put us in action mode. The amygdala, another deep-seated brain area classically known as the \u2018fear center\u2019 but in reality involved much more broadly in processing emotionally relevant information (Figure 2), showed a different pattern. When seeing planets, it reacted particularly strongly to planets that participants saw for the very first time. Already by the second presentation, that strong reaction was gone. It seems that the amygdala functions as a kind of alarm system for the unknown: \u2018new symbol, no idea what to do with it yet, watch out!\u2019.\n\nBoth areas also reacted strongly at the moment the outcome appeared: the moment participants saw whether their choice had been good. So they are both involved in processing outcomes.\n\nThese were, however, correlational findings. The ice cream and the shark attacks. Time to take the ice cream off the shelves.\n\nCause or effect? The nucleus accumbens and amygdala under the microscope\n\nIn the final empirical chapter, Chapter 4, the same 29 participants played the space game again, but now three times, and each time they received TUS in one of three conditions beforehand: stimulation of the nucleus accumbens, stimulation of the amygdala, or sham stimulation where everything was the same but the ultrasound did not actually reach the brain. The order was random so we could compare fairly. By comparing behavior after the three conditions, we could find out what changed in their choices and learning capacity when we temporarily influenced these brain areas.\n\nAfter stimulation of the nucleus accumbens, we saw a twofold effect: both the influence of the autopilot and the speed of learning increased. Participants started with a stronger inclination to act upon reward signals and to do nothing upon punishment signals, but subsequently also learned faster. The result was that the influence of the autopilot was initially greater, but also decreased faster as participants learned more.\n\nThat might sound contradictory, but actually, these two processes are less the opposites of each other than is often thought. They have the same goal: optimal behavior. When you don't know something yet, your autopilot provides a handy starting point: do something if there's a reward to be had, do nothing if punishment threatens. Fast, automatic, and often good enough for a beginner situation. But as soon as you have more experience, what you've learned starts to carry more weight and you can react more nuancedly. The nucleus accumbens seems to play a central role in both of those processes.\n\nFor the amygdala, we saw a different specific contribution: after amygdala stimulation, participants learned faster from planets they saw for the first time. So the amygdala indeed seems involved in the rapid first processing of new stimuli, exactly what we had seen in the scanner.\n\nTogether, these two areas form an important circuit. The amygdala detects new stimuli and quickly assigns a value to them, and then sends that information through to the nucleus accumbens. That functions as the actual hub: it is there where motivation signals \u2013 from both the amygdala and other brain areas \u2013 are brought together and converted into concrete action. The amygdala gives the starting signal, as it were, and the nucleus accumbens determines what you do with it. These findings are unique: for the first time we have causally demonstrated that the nucleus accumbens and amygdala in humans actually play a determining role in how motivation is converted into action (Figure 6).\n\nWhat does this mean for practice?\n\nThese findings are not only theoretically interesting, but they also help us understand why choice behavior derails in certain conditions, and perhaps how we can restore that.\n\nThink, for example, of addiction. One of the core symptoms is an overwhelming, automatic urge to use, even if you know it's bad for you. The autopilot can then become so strong that what you've learned offers insufficient counterweight to that urge. Both processes, the too strong influence of the autopilot and the reduced capacity to learn from negative outcomes, can be traced back to the nucleus accumbens. My findings support that view and show that TUS of the nucleus accumbens can influence that pattern.\n\nAnxiety disorders show a different pattern. People with anxiety disorders avoid new situations and consider the unknown as threatening. That is associated with an overactive amygdala. Interestingly enough, we saw that amygdala stimulation actually accelerated the learning of new stimuli, suggesting that targeted influence of the amygdala can help people give the unknown a place more quickly.\n\nJust as in Chapter 2, where TUS brought the brain back to a common level regardless of how everyone was naturally composed, TUS also offers the possibility in the context of choice behavior to work in a customized way. Not everyone has the same brain, and not everyone will react to a treatment in the same way. TUS offers the precision to be able to address precisely those individual differences.\n\nExactly there lies the clinical promise of TUS: not as a brain controller, but as a tool. The brain still has to do the work itself. But a targeted ultrasound treatment could offer the brain a helping hand in relearning, in breaking old automatic patterns. A nudge in the right direction.\n\nConclusion\n\nThis thesis shows that ultrasound is an effective technology to influence human behavior, that the nucleus accumbens and amygdala each contribute in their own way to how we make choices and learn, and that those contributions really have a causal and not merely a correlational link. Together, these insights bring us a step closer to a better understanding of the human brain and to new possibilities for the treatment of conditions where choice behavior has derailed.","auteur":"Soha Farboud","auteur_slug":"soha-farboud","publicatiedatum":"2 december 2026","taal":"NL","url_flipbook":"https:\/\/ebook.proefschriftmaken.nl\/ebook\/sohafarboud?iframe=true","url_download_pdf":"https:\/\/ebook.proefschriftmaken.nl\/download\/3c621f5e-8ab1-444e-9aa5-d6f690c4f2f4\/highres","url_epub":"","ordernummer":"19675","isbn":"9789462848900","doi_nummer":"","naam_universiteit":"Radboud Universiteit","afbeeldingen":27242,"video_url":"","podcast_url":"","naam_student:":"","binnenwerk":"","universiteit":"Radboud Universiteit","cover":"","afwerking":"","cover_afwerking":"","design":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio\/27241","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/us_portfolio"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27242"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"university_us_portfolio","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/university_us_portfolio?post=27241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}