{"id":15683,"date":"2026-06-01T14:50:28","date_gmt":"2026-06-01T14:50:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/portfolio\/selman-aksunger\/"},"modified":"2026-06-01T14:50:35","modified_gmt":"2026-06-01T14:50:35","slug":"selman-aksunger","status":"publish","type":"us_portfolio","link":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/portfolio\/selman-aksunger\/","title":{"rendered":"Selman Aksunger"},"content":{"rendered":"","protected":true},"excerpt":{"rendered":"","protected":true},"author":7,"featured_media":15684,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"us_portfolio_category":[45],"class_list":["post-15683","us_portfolio","type-us_portfolio","status-publish","post-password-required","hentry","us_portfolio_category-new-template"],"acf":{"naam_van_het_proefschift":"Beyond Shifting Shores","samenvatting":"Deze dissertatie onderzoekt hoe internationaal recht de continu\u00efteit van soevereiniteit over hulpbronnen kan waarborgen voor laaggelegen staten die te maken krijgen met territoriaal verlies als gevolg van zeespiegelstijging. Het onderzoek Permanente Soevereiniteit over Natuurlijke Hulpbronnen (PSNR) als een beginsel waarin mensen centraal staan en dat traditionele territoriale beperkingen kan overstijgen. De belangrijkste bevinding is dat PSNR, wanneer het wordt opgevat als inherent behorend tot volken in plaats van territoria, getroffen bevolkingen in staat stelt om hun rechten op natuurlijke hulpbronnen te behouden ondanks fysieke veranderingen op hun land.\n\nHet onderzoek laat zien hoe de stijging van de zeespiegel een fundamentele uitdaging vormt voor gevestigde juridische kaders die maritieme zones, basislijnen en rechten op hulpbronnen regelen. UNCLOS, dat in de jaren 1970 werd opgesteld zonder rekening te houden met de gevolgen van klimaatverandering, gaat uit van stabiele kustlijnen en bevat geen expliciete bepalingen voor het behoud van maritieme rechten wanneer landgebied onder water komt te staan. Het Internationaal Gerechtshof (IGH) heeft in de Adviesopinie van 2025 over de Verplichtingen van Staten met betrekking tot Klimaatverandering de onzekerheid opgelost over de vraag of basislijnen moeten worden aangepast bij kustveranderingen, door te bepalen dat UNCLOS van staten niet vereist dat zij hun kaarten of co\u00f6rdinaten bijwerken zodra deze naar behoren zijn vastgesteld en bekendgemaakt. De ambulante aard van basislijnen had eerder aanzienlijke onzekerheid gecre\u00eberd voor kust- en eilandstaten die te maken krijgen met inundatie, wat kon leiden tot het verlies van uitgestrekte maritieme zones en bijbehorende rechten op hulpbronnen, maar de Adviesopinie verschafte duidelijkheid voor getroffen staten die hun maritieme rechten willen behouden.\n\nDeze dissertatie documenteert innovatieve juridische benaderingen ontwikkeld door getroffen staten, in het bijzonder kleine eilandstaten in ontwikkeling (SIDS). Het analyseert opkomende praktijken van staten met betrekking tot vaste basislijnen en maritieme zones, nu gevalideerd door de opinie van het IGH, en hun wettelijke basis en potentieel voor bredere acceptatie. Voorbeelden zoals het Falepili Union-verdrag tussen Australi\u00eb en Tuvalu en de aankoop van land door Kiribati in Fiji maken het mogelijk om nieuwe regelingen te overwegen die rechten op toegang tot hulpbronnen behouden zonder traditionele territoriale soevereiniteit. Deze praktijken suggereren de opkomst van adaptieve benaderingen die prioriteit geven aan stabiliteit en continu\u00efteit boven van tevoren vastgestelde maritieme zones of herplaatsing van getroffen volken naar een ander land. Het IGH benadrukte verder dat staten een plicht hebben om samen te werken bij het aanpakken van klimaatverandering, waarbij samenwerking werd gekarakteriseerd als een juridische verplichting, wat de juridische basis voor dergelijke bilaterale en multilaterale regelingen versterkt.\n\nEen centrale bijdrage van dit proefschrift aan de voortdurende debatten over de bescherming van de soevereiniteit over hulpbronnen van volken die in laaggelegen staten leven is de herinterpretatie van PSNR als fundamenteel behorend tot volken in plaats van staten. Door middel van een historische analyse van de ontwikkeling van PSNR vanaf de dekolonisatie tot de opname ervan in mensenrechteninstrumenten, toont het onderzoek significante parallellen aan tussen kolonisatie en zeespiegelstijging als fenomenen die de toegang van volkeren tot en de controle over natuurlijke hulpbronnen bedreigen. Net zoals PSNR het wettelijke kader verschafte voor het herwinnen van controle over hulpbronnen in dekolonisatiecontexten, biedt het dezelfde normatieve basis voor ontheemde bevolkingen om hun rechten op hulpbronnen te behouden ondanks fysieke verplaatsing uit hun gebieden. Het IGH erkende deze verbinding en merkte op dat de zeespiegelstijging niet alleen de territoriale integriteit en permanente soevereiniteit over natuurlijke hulpbronnen aantast, maar ook nauw verbonden is met het recht op zelfbeschikking.\n\nDeze dissertatie ontwikkelt een uitgebreid raamwerk dat rechten en plichten verdeelt tussen getroffen staten, gastlanden en de internationale gemeenschap. Getroffen staten behouden hun volledige PSNR-rechten - inclusief het recht om vrijelijk over natuurlijke hulpbronnen te beschikken en deze te beheren voor ontwikkelingsbehoeften - die zich uitstrekken tot hun volledige van tevoren vastgestelde maritieme zones. Gastlanden hebben ontvangstverplichtingen die gebaseerd zijn op meerdere bronnen van internationaal recht, terwijl derde landen en internationale organisaties specifieke plichten hebben, waaronder het respecteren van de soevereiniteit van getroffen gemeenschappen over hulpbronnen en het toezicht op de naleving. Deze structuur past zich aan verschillende gradaties van territoriale uitdagingen aan, terwijl de continu\u00efteit van essentieel hulpbronnenbeheer behouden blijft.\n\nHet onderzoek identificeert beschikbare juridische wegen voor het operationaliseren van op mensen gebaseerde soevereiniteit over hulpbronnen en identificeert dat de Montevideo-criteria voor staatsbestaan onvoldoende zijn om de uitdagingen van zeespiegelstijging aan te pakken. De Adviesopinie van het IGH verschafte verduidelijking door te bepalen dat zodra een staat is gevestigd, het verdwijnen van zijn samenstellende elementen niet noodzakelijkerwijs tot het verlies van zijn staatsbestaan zou leiden. Het Hof bevestigde het vermoeden van continu\u00efteit van staatsbestaan in de context van zeespiegelstijging. Mogelijke opties voor het operationaliseren van het vermoeden van continu\u00efteit van staatsbestaan omvatten het behoud van de functionele aspecten van staatsbestaan in plaats van strikt vast te houden aan traditionele territoriale vereisten, waarbij erkend wordt dat grondgebied meer omvat dan alleen landmassa en ook maritieme zones en natuurlijke hulpbronnen omvat. Samen of afzonderlijk genomen bieden opties zoals regelingen voor de aankoop van land, overeenkomsten voor de overdracht van bevolking, modellen voor gedeelde jurisdictie en overeenkomsten met het gastland een spectrum aan oplossingen voor de bescherming van de rechten op hulpbronnen van door het klimaat ontheemde volken.\n\nDeze dissertatie gaat niet alleen in op praktische uitdagingen, maar draagt ook bij aan de internationale juridische theorie door aan te tonen dat het fysiek onder water zetten van grondgebied niet hoeft te leiden tot het juridisch onder water zetten van rechten. Het laat zien hoe bestaande principes binnen het internationaal recht de noodzakelijke flexibiliteit bevatten om ongekende geografische veranderingen aan te pakken met behoud van essenti\u00eble stabiliteit en voorspelbaarheid. Deze herdefini\u00ebring betekent geen breuk met het traditionele internationale recht, maar een evolutie die in overeenstemming is met de onderliggende principes, waardoor een juridische architectuur ontstaat die Hau\u02bbofa\u2019s begrip weerspiegelt van de blijvende verbondenheid van volken in de Stille Oceaan met hun hulpbronnen, ongeacht hun fysieke locatie.\n\nHet onderzoek concludeert dat het internationaal recht al de essenti\u00eble mechanismen bevat om de uitdagingen van de zeespiegelstijging aan te pakken, met PSNR als hoeksteen. De bevestiging door het IGH van de belangrijkste beginselen\u2014dat basislijnen niet hoeven te worden bijgewerkt, dat staatsbestaan kan voortduren ondanks het verlies van samenstellende elementen, dat samenwerking een juridische verplichting is en dat klimaateffecten non-refoulement-verplichtingen kunnen activeren\u2014biedt de gezaghebbende basis die dit raamwerk vereist. Nu klimaatverandering onze fysieke wereld blijft veranderen, biedt deze herconceptualisering niet alleen een theoretisch kader, maar ook een praktische weg naar rechtvaardigheid en continu\u00efteit voor diegenen die het meest getroffen worden door ons veranderende klimaat.","summary":"This thesis examines the extent to which international law supports the continuity of resource sovereignty for low-lying States facing territorial loss due to sea level rise. The research reconceptualises permanent sovereignty over natural resources (PSNR) as a people-centred principle that can transcend traditional territorial limitations. The findings suggest that PSNR, when understood as inherently belonging to peoples rather than territories, enables affected populations to maintain resource rights despite physical changes to their land.\n\nThe research details how sea level rise challenges established legal frameworks governing maritime zones, baselines, and resource rights. UNCLOS, drafted in the 1970s without consideration of climate change impacts, operates under the assumption of stable coastlines and provides no explicit provisions for maintaining maritime entitlements when land territory is submerged. The ICJ in the Advisory Opinion on Obligations of States in respect of Climate Change resolved the uncertainty about whether baselines must adjust with coastal changes, holding that UNCLOS do not require States to update their charts or coordinates once duly established and given due publicity. The ambulatory nature of baselines had previously created uncertainty for coastal and island States facing inundation, resulting in the loss of extensive maritime zones and associated resource rights but the Advisory Opinion provided clarity for affected States seeking to preserve their maritime entitlements.\n\nThe thesis examines innovative legal approaches developed by affected States, particularly small island developing States (SIDS). It analyses emerging State practice regarding fixed baselines and maritime zones, now validated by the ICJ\u2019s Opinion, and their legal basis and potential for broader acceptance. Moreover, examples like the Australia-Tuvalu Falepili Union Treaty and Kiribati\u2019s land purchase in Fiji allow contemplation of arrangements that preserve resource access rights without traditional territorial sovereignty. These practices suggest the emergence of adaptive approaches that prioritise stability and continuity over pre-existing maritime zones or relocation of affected peoples to another land. The ICJ further emphasized that States have a duty to cooperate in addressing climate change, characterizing cooperation as a legal obligation, which strengthens the legal foundation for such bilateral and multilateral arrangements.\n\nA central contribution of the thesis to the ongoing debates about protecting the resource sovereignty of peoples living in the low-lying States is its reinterpretation of PSNR as fundamentally belonging to peoples rather than States. Through historical analysis of PSNR\u2019s development from decolonisation to its incorporation in human rights instruments, the research demonstrates significant parallels between colonisation and sea level rise as phenomena that threaten peoples\u2019 access to and control over natural resources. Just as PSNR provided the legal framework for regaining resource control in the context of decolonisation, it offers the same normative foundation for displaced populations to maintain resource rights despite physical displacement from their territories. The ICJ recognized this connection, observing that sea level rise affects not only territorial integrity and permanent sovereignty over natural resources.\n\nThe thesis develops a comprehensive framework distributing rights and duties among affected States, host States, and the international community. Affected States retain their full complement of PSNR rights, including the right to freely dispose of natural resources and to manage them for developmental needs. While international law does not establish a \u201cduty of reception\u201d requiring host States to accept climate-displaced persons initially, once such persons are within a host State\u2019s jurisdiction, non-refoulement obligations apply. Third States and international organisations have specific duties including respecting affected communities\u2019 resource sovereignty and monitoring compliance with the exercise of PSNR rights. This structure is adaptable to varying degrees of territorial challenge while maintaining essential resource governance continuity.\n\nThe research explored available legal ways for operationalising people-based resource sovereignty and identified that the Montevideo Convention criteria for statehood are insufficient for addressing the challenges of sea level rise. The ICJ\u2019s Advisory Opinion provided clarification, holding that once a State is established, the disappearance of its constituents would not entail the loss of its statehood. The Court confirmed that the presumption of continuity of statehood in the context of SLR. Possible options for operationalising the presumption of continuity of statehood include maintaining the functional aspects of statehood rather than adhering strictly to traditional territorial requirements, recognising that territory encompasses more than just landmass and includes maritime zones and natural resources. Taken together or separately, options such as land purchase arrangements, population transfer agreements, shared jurisdiction models, and host State agreements offer a spectrum of solutions for protecting resource rights of climate-displaced peoples.\n\nBeyond addressing practical challenges, the thesis contributes to international legal theory by demonstrating that physical submergence of territory need not lead to the legal submergence of rights. It shows how existing principles within international law contain the necessary flexibility to address unprecedented geographic changes while maintaining essential stability and predictability. This reconceptualization represents an evolution consistent with its underlying principles, creating a legal architecture that mirrors Hau\u02bbofa\u2019s understanding of Pacific peoples\u2019 enduring connection to their resources regardless of physical location and makes a formal amendment of UNCLOS unnecessary.\n\nThe research concludes that international law already contains the essential mechanisms for addressing the challenges of sea level rise, with PSNR serving as a cornerstone. The ICJ\u2019s confirmation of key principles that baselines need not be updated, that statehood can continue despite loss of constituent elements, that cooperation is a legal obligation, and that climate impacts can trigger non-refoulement duties provides the authoritative foundation this framework requires. As climate change continues to reshape our physical world, this reconceptualization of PSNR offers not just a theoretical framework but a practical pathway towards justice and continuity for those peoples most affected by our changing climate.","auteur":"Selman Aksunger","auteur_slug":"selman-aksunger","publicatiedatum":"24 juni 2026","taal":"EN","url_flipbook":"https:\/\/ebook.proefschriftmaken.nl\/ebook\/selmanaksunger?iframe=true","url_download_pdf":"https:\/\/ebook.proefschriftmaken.nl\/download\/08cd7053-8535-4918-b064-cfa76422f1f7\/optimized","url_epub":"","ordernummer":"19089","isbn":"","doi_nummer":"","naam_universiteit":"Universiteit Maastricht","afbeeldingen":15685,"naam_student:":"","binnenwerk":"","universiteit":"Universiteit Maastricht","cover":"","afwerking":"","cover_afwerking":"","design":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio\/15683","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/us_portfolio"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15683"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio\/15683\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15686,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio\/15683\/revisions\/15686"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15684"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15683"}],"wp:term":[{"taxonomy":"us_portfolio_category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.proefschriftmaken.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/us_portfolio_category?post=15683"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}